WERK

TOTALE TREURNIS 

credits:

spel en concept - Patsy Kroonenberg tekst en concept - Hendrik de Pecker begeleiding - Sanne Vogel vormgeving - Pleun Verhees en Sjaan Hofstede PR beeld - Cristina Martins PR design - Daphne Reijtenbagh techniek - Hendrik de Pecker productie - Hendrik de Pecker

Hier een lijst van TOTALE TREURNIS:
1. Een kapotte paraplu.
2. Dat jij voor de box gaat en de ander voor de hand.
3. Mensen waarvan je ziet dat ze geen tijd hebben.
4. Lijstjes.
5. Stoelen die bezet worden gehouden door handdoeken in het zwemparadijs.
6. Waardoor jij je slappe friet op de grond moet eten.
7. Mannen met kompas tattoos.
8. Oorlog.
9. Zowat alle dingen die je in het nieuws leest.
10. Deze voorstelling.

in de pers:

“Totale treurnis is een mooie kleine theatersolo, geschreven door Hendrik de Pecker, over een boze outcast die continue maatschappelijke afwijzing voelt en daardoor een schild optrekt, maar vooral snakt naar liefde. Patsy Kroonenberg weet goed raad met grote emoties, ze speelt met een grote alertheid en neemt alles mee wat er in de tent gebeurt. Achter haar woede zit vooral verdriet of desillusie: als ze in een onbewaakt moment van verlangen een glimlach laat doorschemeren – die ze snel herstelt – heeft ze je tóch geraakt. Ze fantaseert over haar eigen begrafenis, is bang te weinig gevoel te hebben, zet zich af tegen haar omgeving, maar in haar huist gewoon een meisje dat graag Het zwanenmeer wil dansen. Dat gezien wil worden.”

de theaterkrant

MAIKS Open mic

Maiks open mic: Iedereens favoriete open mic georganiseerd door mij, iedereens favoriete wijkagent Maik. Maar kom vooral kijken!!! Naar allemaal dingen van buurtbewoners. TOT DAN!!!

“Boellaard en Kroonenberg bogen op bakken spelplezier én zijn technisch sterke spelers, die hun personages steeds net een reliëf aan diepgang meegeven: van de zweverige buurtbewoner die een spoken word act vanuit het perspectief van haar vulva brengt of het onverstaanbare buurmeisje dat regelrecht op je zenuwen werkt met haar baardagame, tot de zedendelinquent waarvan je stiekem hoopt dat-ie tóch Natalie Imbruglia’s ‘Torn’ mag gaan zingen. Hoe hard je je er ook tegen verzet, stiekem sluit je ze allemaal een beetje in je hart. Lekker is dat.” "

Theaterkrant

de grootste hondenshow ter wereld in nederland 

Concept | Patsy Kroonenberg en Hendrik de Pecker
Tekst | Hendrik de Pecker
Eindregie | Sanne Vogel
Spel | Ruta van Hoof en Patsy Kroonenberg
Scenografie en kostuumontwerp | Omroep Sjeun
Compositie | Ruben den Brok
Lichtontwerp | Bogi Bakker
Techniek | Roel Leenders
Productie | Diane du Pont en Immi Verwer
Marketing | Anna Musch en Lies Mensink
Campagnebeeld | Lin Woldendorp
Scènefoto's | Laurien Riha
Zakelijk Leiding | Vashti de Caluwé
Met dank aan | Teun Smits, Layla ter Horst, Cynthia Dijkhuizen, Fonds Podiumkunsten, BNG cultuurfonds, Gemeente Leiden, Janivo, Fentener van Vlissingen Fonds, Lira Fonds

Sylvia kijkt naar de hondenshow. Ze eet haar broodje kroket terwijl Kirsten al de show loopt. Af en toe neemt ze een slok van haar pakje chocomel. Ze aait Chico. Geeft hem een hapje. Ze kijkt een beetje verloren, niet verslagen. Gewoon zoals een oud mannetje soms kan kijken, zittend op een parkbankje op een doordeweekse dag.

De Grootste Hondenshow ter Wereld in Nederland is een verhaal over de mensen die ’s ochtends vroeg uit hun huizen vertrekken en ’s middags de sterren van de hemel lopen ‘in de ring’. In deze tragikomische, muzikale voorstelling heeft Patsy Kroonenberg zich laten inspireren door het verhaal van haar tante. Ze kon geen kinderen krijgen en besloot alle liefde die ze had aan haar honden te geven.

Patsy: "Ik hou ervan om me te verdiepen in mensen die ver van me afstaan. En vervolgens ga ik op zoek naar raakvlakken met mezelf.” - de Volkskrant.

"Patsy Kroonenberg is een kattenmens, maar besloot theater te maken over de wonderlijke wereld van hondenshows: ‘Daar hoef je het niet te hebben over alle shitzooi in de wereld’" - Het Parool

credits:

Concept en spel: Patsy Kroonenberg, Julie Boellaard | Concept en tekst: Hendrik de Pecker, Bibi Roos | Eindregie: Femke Arnouts | Met dank aan: Café Theater Festival, Norma Fonds, Gemeente Utrecht, Muzee Scheveningen, Derk Stenvers, Luc de Groen,, Café Fokus | Fotografie: Sammy Iason

HET SLAAPVERWEKKENDE BESTAAN VAN EVELIEN

credits:

Concept, tekst en spel - Patsy Kroonenberg Regie - Ellen Goemans Decor - Gert Wessels Productie - Stephanie Soemanta, Roderick Bredenoord Techniek - Sanne Willekes Geproduceerd door - Het Nationale Theater, Zaal 3 Met dank aan - Nadja Schambach, Mette Bakker, Tobias van der Haar, Liesbeth Erkelens, Hans Wessels, Yvonne Kroonenberg Mede mogelijk gemaakt met steun van - VandenEnde Foundation, Gemeente Den Haag

credits:

Concept en regie: Patsy Kroonenberg Camera en Audio: Djoewe Walta Montage: Marte Bosma en Djoewe Walta Muziek: Ard Kok & Isidor ten Hooven Posterbeeld: Daphne Reijtenbagh

Mede mogelijk gemaakt door Utrecht900.

BOVENBUURVROUW, FIETSENMAKER, SPORTSCHOOLJUF 

Bovenbuurvrouw, de fietsenmaker en de sportschooljuf is een korte documentaire over mensen uit Utrecht die je kent maar niet kent. Wie zijn de bovenbuurvrouw, de fietsenmaker en de sportschooljuf als ze niet de bovenbuurvrouw, de fietsenmaker en de sportschooljuf zijn. Wat eten ze? En wanneer? Dansen ze wel eens stiekem in de woonkamer? Hebben ze stress over hun huur of over de liefde? Wat doen ze als er niemand kijkt?

Iedere dag zijn en zien we voorbijgangers. Wat als we een dagje mee mogen doen met die vreemdeling die je elke dag ziet, maar waar je de naam niet van kent? Patsy Kroonenberg ging met en een camera, een dagje met Diny, Nuri en Annemiek mee en zo veranderden ze van vreemden in bekenden.

Ik geniet soms echt van gewoon iets schoonmaken
En weet je waar ik ook zo van geniet
Dat ik dan buiten kan zitten en dat ik het dan niet koud heb
En het windstil is
Dat is niet zo vaak
Laatst wel
en in de zomer natuurlijk altijd
Of nouja soms
of ach
nou eigenlijk ook heel vaak niet

Het slaapverwekkende bestaan van Evelien is een gewone, normale, simpele, alledaagse, triviale solo over alles.

in de pers:

In een van de hak op de takstroom van kleinigheden waarover ze zich verbaast of verwondert (hoezo drinken mensen gemberthee?) komt een aantal grote thema’s steeds terug, zoals gemis, een kinderwens en de dood – behoorlijk vaak de dood. ‘De Dille & Kamille ontroert mij soms omdat het een plek is waar iemand zich een keer heeft gerealiseerd dat hij de ander kwijt aan het raken is.’

in de Volkskrant